Her şey onlarla başladı, onlarla bitecek. Zenith gezegeninin iki canavarı. Kral ve Kelebek. Gölge Kral Karanir. Şimşeklerin ve Kralların Kral'ı. Veyla Aldar. Namı diğer uğursuz kelebek. Kral'ın tek güçsüz düştüğü. Birbirlerine bir gün yaşanması kesin olan bir ihanet vadeden iki düşman. İki kutbundan da siyah ölümün sinsice ilerlediği bir gezegende, güç savaşları hala devam etmekte. İnsanlar ve Xalialar bir olmak yerine birbirlerini alt etme hırsı içerisindeyken, siyah ölüm ise her şeyi yok etmek üzere. Ölüm yeminleri, geçmişten gelen intikamlar, unutulmuş anılar, açığa çıkmayı bekleyen sırlar, anlaşılmayan kehanetler ve her şeye rağmen doğmak üzere olan bir aşk. Nefrete rağmen, aşk. Zaafa rağmen, güç. Ölüme rağmen, kurtuluş.
#Genç Yetişkin
Bir beden, iki kimlik. Cenk'i alt edip hayatını geri kazanmak için Bora'nın aklına uyan Derin, akıl hastanesindeki Kumsal'ın kimliğine bürünür ve kendisini birdenbire acımasız oyunların ortasında bulur. Savaş Atan'la olan oyunu kurallarına göre oynamak zorundadır amma kurallardan bihaberdir. Kısa zamanda Boğaç'ın desteği ve kıvrak zekasıyla Savaş'ı tam avucunun içine alacağını düşünürken Kumsal'ın gizlice oyunlara dahil olmasıyla tüm planları suya düşer. Bu akıl almaz oyunları okurken hayal gücünüzün sınırlarının zorlandığını hisseceksiniz. Aşk, nefret, tutku, acı, ölüm hepsi bir arada.
Bir yayınevinde editör olarak çalışan Defne Saraç, bir gün kapısının önüne bırakılan, yazarının anonim olduğu bir kitapla karşılaşır. Yayınevine gittiğinde, kitabın tüm çalışanlara bilinmeyen biri tarafından bırakıldığını öğrenir. Kitap, okuyucunun tercih ettiği seçimlere göre ilerleyen, çoğunlukla kötü son ile biten bir kitaptır. Kitaptaki seçimlerin ve sonların gerçek hayatta da yaşanıldığını fark eder ama kitap çoktan basılmıştır ve tüm ülke okumaya başlamıştır. Sarpa saran hayatı düzeltmek artık neredeyse imkansızdır ama düzeltebilecek tek kişi en başından beri gerçekleri hisseden Defne Saraç'tır. "Kader ağlarını sen ör, Ya da senin için ben öreyim. Buna Emin misin?"
"Sevgisiz büyüyen her çocuk, 'Seni seviyorum' diyen herkese inanabilecek kadar çocuk." derler. Hayatım henüz çözülmemiş bir olay yeri gibiydi. Yaşanmamış çocukluğumun kanıtları sarı bantlarla çevirili alanda dağınık bir şekilde duruyordu. Bir yerde beyaz küçük oyuncak ayımın boğazına babamın intihar ettiği ip sarılıydı. Diğer yerde renkli tokalar birbirine düğümlenmiş, yerin tozuyla kirlenmişti. Annemin saçımı taradıktan sonra onlarla bağlamasını hayal ederdim ama kırık tarak da tokaların hemen yanındaydı. Hiç uyumamı beklerken okunulmamış hikaye kitapları parçalanmış bir şekilde olay yerimin zeminini süslüyordu. İnsanlar acımasızdı, insanlar dışarıdaydı. Hayatımda ruhuma karşı işlenen bütün cinayetleri izliyorlardı ve beni dışlıyorlardı. "Senin annen deli!" "Senin annen seni öldürmeye çalıştı!" Sevgisiz büyüdüğüm kesindi. Ama 'Seni seviyorum' diyen hiç kimseye inanmazdım. Zaten birinin de bunu söylediği yoktu ama söyleseydi de bu cinayetlerin arasına aşk acısını da ekleyemezdim. Belki de olay yerime dışarıdan bakmak yerine bana yardım etmeye kalkışmış Barlas'ı hayatımdan çıkarmam bu yüzdendi. Kendime ayıracak vaktim yoktu. Ben sadece benden alınan kardeşimi yetiştirme yurdundan kurtarmak için gereken parayı bulacaktım. Bunun için bir hırsızlık çetesine katılıp, Siyah'ın Çırağı olmam gerekse bile.
Burası Varna. Özgürlük yok. Çünkü ihtiyaç da yok. Hafızan tertemiz. Gözlerin açık. Çipin çalışıyor. Ve sen... güvendesin. Eğer hatırlamıyorsan. Bir virüs dünyayı diz çöktürdü. Bir aşı insanlığı susturdu. Ve yeni sistem, DGK, düşünmeyi suç, şüpheyi ihanete dönüştürdü. Salgının gölgesinde doğan çocuklar büyüdü. Adalet değil, intikam istiyorlar. Yeraltı metrolarında mırıldanan kelimeler, Çiplerden kaçan fısıltılar, Yok sayılmış haritalarda saklı şehirler var. Onlar Yankı. Onlar hatırlıyor. Bir uyanış başlıyor. Çipler kırılıyor, zincirler kopuyor. Ve o gün geldiğinde... "Bir gün bu ateş yanacak, Ve o gün sizin için geldiğimizi bileceksiniz." Ve o yangının tam ortasında iki kişi duruyor. DGK'nın en güçlü silahı: Demir Aslan Varnalı. Halkın celladı, Yankı'nın haini. Rejimin kanlı eli, Direnişin azılı düşmanı. Ama kimse onun gerçekte kim için savaştığını bilmiyor. Alevlerin arasında, hâlâ birini koruyor: İmre'yi. Ve geçmişte ona fısıldadığı o kelimeyi: Aşiyan. Yankı'nın en güçlü silahı: İmre Alaz. Bir direnişçi. Bir kayıp. Bir intikam yemini. Aslan'ın gözünde hâlâ bir tutku, Ama artık bir düşman. Onun elleriyle kardeşinin ölümünü izledi. Ve o eller şimdi onun yüzüğünü taşıyor. Düşman hükümetin sofralarında gülümsüyor. Beyazlar içinde bir kukla. Ama onun bir sırrı var: O hâlâ hatırlıyor. 23.07.2025